Stadion sportowy dla sportowców jest czymś normalnym, dla artystów wyzwaniem. Jak sprawić, aby obca przestrzeń "zagrała" inaczej? Michał Znaniecki zbudował Mur Chiński w kształcie spirali, który otacza księżniczkę Turandot, symbol miasta zamkniętego. Drugim zamnięciem albo dalszym ciągiem Muru są trybuny stadionu...

Przez trzynaście lat organizowania w plenerze widowisk operowych, wrocławski zespół pod kierownictwem Ewy Michnik, dorobił się opinii specjalistów w dziedzinie superprodukcji. ym razem wybór po raz pierwszy padł na Stadion Olimpijski, gdzie opowiedziano historię chińskiej księżniczki Turandot.

Idąc najprostszym z możliwych tropów, opera jednej z najlepszych współczesnych kompozytorek w Europie, Hanny Kulenty, to dzieło opowiadające różnymi środkami o tym, jak straszna jest schizofrenia. Ale traktowanie Matki czarnoskrzydłych snów jako swoistego repetytorium dla studentów psychiatrii jest głębokim nieporozumieniem.

Epitetowy tytuł dla współczesnych pretensjonalny, złożony, bo wzięty z Eurypidesa, a temat na operę zadziwiający, bo psychiatryczny. Schizofrenia, choroba Klary – bohaterki, do powszechnego wyobrażenia o teatrze muzycznym nie przystaje, jak nie przystaje tytuł do sztuki czasu aktualnego. To mogłoby się sprawdzić w teatrze dramatycznym, gdzie choćby Wyrypajew stworzył swoją Księgę Rodzaju 2, a Sarah Kane Psychozę 4:48. Ale opera?

Matka czarnoskrzydłych snów to spektakl zachwycający i trudny do zniesienia. Jak bowiem pogodzić zimne piękno wizji plastycznej i ultraemocjonalną muzykę ze studium schizofrenii? Z tym, co wiadomo o okrucieństwie tej choroby?

Bardzo ciekawą interpretację słynnego dramatu muzycznego Borys Godunow  zaprezentowała Opera Wrocławska. Reżyser Waldemar Zawodziński niejako zrównoważył wątek rosyjski z polskim, dołączając rzadko u nas wykonywany akt dziejący się na zamku wojewody sandomierskiego.

Dramaturgiczna zwartość, logika i konsekwencja każdego obrazu, z jakimi spotkaliśmy się w tej inscenizacji, wystawiają jego twórcom świadectwo doskonałego rozumienia teatru operowego.

Opera Wrocławska pękała w sobotni wieczór w szwach. Jak pszczoły do miodu przyciągnęła wielbicieli dobrej muzyki premiera "Borysa Godunowa" - zjawiskowego przedstawienia w reżyserii Waldemara Zawodzińskiego (zasłużenie nagrodzone owacjami na stojąco, a publiczność trzy razy wymuszała podnoszenie kurtyny).

- Lieben Sie Frédéric Chopin? Kennen Sie Giacomo Orefice? Wer jetzt zweifach bejaht, hat a) guten Geschmack und darf sich b) einer musikalischen Ausnahmebildung rühmen. Das virtuos-pianistische und vor allem stets überbordend emotionsgeladene Werk des 1810 in Zelazowa Wola unweit von Warschau geborenen Komponisten und Interpreten Frédéric Chopin ist hinlänglich bekannt und wird in diesem Jahr anlässlich des 200. Geburtstages weltweit besonders gepflegt.

On - artysta nurzający się w nostalgicznych wspomnieniach, ona - miłośnica tryskająca energią. I jeszcze siostra niosąca zapach ojczystego domu. I jeszcze przyjaciel, pomagający urządzić się w życiu i w godzinie śmierci. Opera Giacomo Orefice pt. "Chopin" nie ma żadnej fabuły, tylko poetyckie sentencje bez ładu, składu, a nawet sensu, i nieśmiertelną muzykę Chopina rozpisaną na orkiestrę i śpiewaków. Tym większy podziw dla reżysera Laco Adamika i scenografki Barbary Kędzierskiej, którzy z operowego gniota przygotowali widowisko dające się oglądać i słuchać.

Sto lat temu opera "Chopin" Włocha Giacoma Oreficego święciła triumfy w Europie. Jeśli wierzyć prasie, na warszawskiej premierze w 1904 roku publiczność "wchłaniała w siebie czar melodii, połykając łzy cisnące się do oczu". Dziś teatry bronią się przed tym dziełem, uznając je za zbyt kiczowate.

"Chopin" Giacomo Orefice to opera inna niż wszystkie. Nie z powodu swojej oryginalności, ale raczej jej braku. Włoski pedagog z Mediolanu był wprawdzie wielkim admiratorem chopinowskiej spuścizny, niemniej słabym kompozytorem, czego efekty da się zauważyć w jego scenicznym dziele. Nawet niezwykle pieczołowicie przygotowywana wrocławska inscenizacja nie jest pełnym sukcesem, mimo wysiłku realizatorów i wykonawców.

Trudno zaprzeczyć temu, że "Chopin" Giacomo Orefice kojarzy się z kiczem.
Kompozytor tak bardzo chciał oddać hołd uwielbianemu przez siebie geniuszowi, że spod jego pióra wyszedł muzyczny patchwork, którego elementy Włoch połączył grubym ściegiem. Ale nie należy "Chopina" spisywać na straty, bo muzyka polskiego mistrza, obecna w każdym takcie, zachwyca nawet w takiej postaci.

Wrocławskie "Opowieści Hoffmanna" olśniewają inscenizacyjnym przepychem i to on stał się najważniejszy.

Kolejna rewelacja w Operze Wrocławskiej.
Od jakiegoś czasu bardzo mi we wrocławskim teatrze dramatycznym brakuje klasycznie skrojonego przedstawienia, jakim jest na przykład „Iwanow" w warszawskim Narodowym. Mamy we Wrocławiu dwie programowo spójne sceny, gdzie dzieją się rzeczy ciekawe i arcyciekawe, ale gdyby chcieć pokazać młodemu człowiekowi teatr w pełni, z tradycyjnym oddechem i prawdziwym rozmachem, trzeba by jechać za miasto. Albo pójść do wrocławskiej opery.

Pierwsza w sezonie premiera w Operze Wrocławskiej i duży sukces. Offenbachowskie "Opowieści Hoffmanna" według Waldemara Zawodzińskiego to obezwładniająca mieszanka inscenizacyjnego przepychu, humoru i erotyzmu.

Waldemar Zawodziński zrealizował "Opowieści Hoffmanna" z fantazją równą tej, jakiej potrzebował sam Ernst Teodor Amadeusz Hoffmann, by je stworzyć, i Jacques Offenbach, by napisać do nich tak niezwykłą muzykę. Spektakl w Operze Wrocławskiej śmiało można nazwać wydarzeniem.

"Utonął on, zdaje się, na zawsze w estetyzującym kwietyzmie Kawalera z różą, Alpejskiej symfonii, Ariadny na Naxos i całego szeregu słabszych dzieł, w których niemiła w smaku, spoczywająca na laurach, zadowolona z siebie burżuazyjność drapuje się w uroczysty płaszcz głębokiej, wyrafinowanej kultury." Tak w 1926 roku twórczość Ryszarda Straussa po Elektrze podsumował Karol Szymanowski.

W "Kobiecie bez cienia" Straussowi i Hofmannstahlowi nie chodziło o banalną politykę prorodzinną, ale o rozdarcie pomiędzy pragnieniem metafizyki i realnością życia.

Gorącą owacją i wielokrotnym podnoszeniem kurtyny przyjęto polską premierę "Kobiety bez cienia" Ryszarda Straussa, zrealizowaną na zasadzie przenikania się dwóch światów: rzeczywistego i baśniowo-fantastycznego.

Dzieło przepojone zostało bogatą symboliką, jest hymnem na cześć prawdziwej miłości małżeńskiej oraz pochwałą matki i żony. Zasadnicze znaczenie nadano misterium macierzyństwa i dawnemu biblijnemu symbolowi płodności.

Wielki dramat Richarda Straussa "Kobieta bez cienia" czekał na polską premierę 90 lat. Odważyła się ją przygotować Opera Wrocławska i odniosła sukces, choć nie do końca.

Weekend w Operze Wrocławskiej należał do dwóch kobiet. Ewy Michnik, bo mimo trudności udało jej się wystawić dzieło, o którym zawsze marzyła i jednocześnie wprowadzić je na polską scenę operową wypełniając olbrzymią lukę. Jewgieni Kuźniecowej, bo byliśmy świadkami narodzin gwiazdy, która całkowicie przyćmiła amerykańskich solistów i, szczęśliwie, jest solistką wrocławskiej sceny.

Opera niemieckiego kompozytora to przedsięwzięcie niezwykle ryzykowne, bo całkowicie odmienne od produkcji, jakie zwykle dominują w repertuarze scen operowych. Zamiast tradycyjnego składu orkiestrowego wymagany jest ponad 100 osobowy zespół muzyków z rozbudowaną sekcją perkusyjną i dętą, która przy wsparciu ogromnej grupy smyczków stworzy tak charakterystyczne dla Richarda Straussa bogate symfoniczne brzmienie.

Najnowsza premiera „Samson i Dalila” Camille Saint-Saëns’a to pierwsza koprodukcja Opery Wrocławskiej z trzema innymi teatrami: z Bolonii, Liege i Triestu, a także druga realizacja w historii tej instytucji.

"Samson i Dalila" - najnowsza premiera w Operze Wrocławskiej - zachwyca. Bajecznymi kostiumami, idealnie dobranym światłem i świetną muzyką. Szkoda tylko, że opera Camille'a Saint-Saënsa na stałe trafi do naszego repertuaru dopiero w sezonie 2010/2011.

Efektowne, choć tradycyjne widowisko zrealizowały cztery kraje za ćwierć miliona euro. Wymaga ono gwiazd w obsadzie, które polski teatr na szczęście znalazł.

To pierwsza taka koprodukcja operowa, w której uczestniczy polski teatr. Współdzielenie się obowiązkami przy przygotowaniu inscenizacji pozwala zmniejszyć jej koszty co najmniej o 30 procent. Na świecie coraz więcej premier powstaje przy wspólnym finansowym wysiłku kilku teatrów lub festiwali.

Tym, który zniechęcili się krakowskim "Don Giovannim" w reżyserii Michała Znanieckiego, polecam jego wrocławską inscenizację "Samsona i Dalili". Koprodukcja z teatrami z Włoch i Belgii stoi na prawdziwie europejskim poziomie.

Opera Wrocławska po raz pierwszy zrealizowała spektakl wspólnie z zagranicznymi scenami: Teatro Comunale w Bolonii, Opéra Royal de Wallonie w Liège oraz Fondazione Teatro Lirico Giuseppe Verdi w Trieście. Korzyści z takiej kooperacji jest dla nas wiele: Polski reżyser na czele przedsięwzięcia, koszty podzielone między cztery teatry, dzieło które dawno nie gościło na wrocławskiej scenie. Jedyne "ale" to fakt, że na razie zagrane zostaną tylko cztery przedstawienia francuskiej opery Camille'a Saint-Saënsa, dekoracje i kostiumy wrócą do Polski na stałe dopiero w sezonie 2010/2011, kiedy "Samsona i Dalilę" zdążą obejrzeć jeszcze pozostali koproducenci (opery w Liège i Trieście).

Michał Znaniecki lubi wystawiać opery rzadko grywane. Do takich należy "Samson i Dalila" Camila Saint-Saënsa. Niezbyt nachalnie aktualizuje. W tym wypadku szkoda, że tego nie zrobił, ponieważ konflikt między Izraelitami (Samson) a Filistynami (Dalila) można by potraktować jako archetyp trwającego od lat konfliktu między Izraelem a Palestyną.

Wyreżyserowany przez Laco Adamika "Straszny dwór" w Operze Wrocławskiej to spektakl tradycyjny i zarazem całkowicie odmienny od zrealizowanej tu cztery lata temu przez tego samego reżysera kontrowersyjnej "Halki".

Trudno nie przywoływać tu porównań z "Halką", bo tamta realizacja otarła się o skandal, była szeroko dyskutowana w całej Polsce, naruszyła świętość góralskiego anturażu, w jakim zwykle prezentowano kolejne inscenizacje tej opery. Nawet choreografka Irina Mazur przedstawiła wtedy zupełnie nowatorskie, nie nawiązujące do tradycji, układy mazura czy tańców góralskich. Jednocześnie Laco Adamikowi udało się doskonale pokazać uniwersalną historię nieszczęśliwej miłości, a przy okazji uświadomić publiczności, że wciąż warto dyskutować o moniuszkowskim dziele.

"Straszny dwór" we Wrocławiu: W swym przedstawieniu Laco Adamik próbuje widza wzruszyć urodą staropolskich obrazków. Epoką sarmatyzmu interesują się też inni reżyserzy, głównie jednak traktując go jako inspirację do teatralnych gier z przeszłością Wrocławskie przedstawienie zaczyna się podobnie jak przeniesiona niedawno przez Jana Klatę na scenę Starego Teatru "Trylogia" Sienkiewicza. Na polowych pryczach leżą poharatani w bojach Polacy. W krakowskim spektaklu, który zainaugurował "Re_wizje" poświęcone sarmatyzmowi, jest ona wstępem do dyskusji i gry z dawnymi mitami. W "Strasznym dworze" Laco Adamika muzyka Moniuszki mobilizuje bohaterów do przysięgi, iż zawsze będą gotowi do służby, "gdy powoła Bóg i kraj". Tak oto wracamy do galerii patriotycznych póz i gestów.

Wrocławska opera kontynuuje pasmo sukcesów. Po pięknej inscenizacji "Napoju miłosnego" w reżyserii Michała Znanieckiego, tym razem zachwyca barwna i dowcipna premiera baletowa, czyli "Don Kichot" inscenizowany przez specjalnie zaproszoną z Berlina Beate Vollack.

Najnowsza produkcja Opery Wrocławskiej to widowisko baletowe zrobione z rozmachem scenicznym i ciekawą wizją. "Don Kichota" Ludwiga Minkusa zrealizowała Beate Vollack.

Nowa baletowa premiera w Operze Wrocławskiej nie pozostawia widza obojętnym ani na moment. Choreografka Beate Vollack z finezją przyprawiła "Don Kichota" humorem i okazało się, że nawet w tak nobliwym wnętrzu można śmiać się do łez, zarazem zachwycając się sztuką taneczną.

Choreograf - Beate Vollack niezwykle umiejętnie połączyła balet klasyczny z nowoczesnym. Don Kichot Minkusa dzieje się cyrku. W innej niż literacka oprawie tytułowy bohater pozostaje tym samym niepoprawnym marzycielem - dobroczyńcą.

Wznowienie "Napoju miłosnego" Gaetano Donizettiego w Operze Wrocławskiej to jedno z największych zaskoczeń ostatnich miesięcy.

Przenosimy się do Hiszpani, gorącej od wojny domowej i namiętności. Nieszczęśliwie zakochany Nemorino usiłuje zdobyć serce nieczułej wybranki i, jak w opowieści o Tristanie i Izoldzie, sięga po magiczny eliksir. Burzliwa historia nabiera rytmu i wyrazu dzięki muzyce Donizettiego, która choć niezwykle lekka i przyjemna dla ucha, w swej głębi urzeka sentymentalnym pięknem. Znakomite wykonanie wokalno-muzyczne wywołuje zachwyt nawet u najbardziej wymagającej publiczności.

Najnowsza premiera w operze nie ma nic wspólnego z niedawną plenerową inscenizacją tego samego dzieła Donizettiego na Pergoli. I jest jeszcze lepsza

Półtora roku temu na Pergoli oglądaliśmy - by użyć terminologii z innej dziedziny - wielowątkowy poemat dygresyjny na motywach libretta "Napoju miłosnego". Po przeniesieniu pod dach spektakularne widowisko z efektami specjalnymi zamieniło się w historię skupioną i mroczną, unikającą komediowych szarż.

Wyreżyserowany przez Michała Znanieckiego "Napój miłosny" Gaetano Donizettiego jest jak cudowna wycieczka do małego miasteczka. Nieważne, że jesteśmy na prowincji - w pakiecie podróżnym dostajemy genialną muzykę i wzruszającą historię miłosną.

Długo by szukać w teatrze komediowym równie dynamicznej akcji i sprawności aktorskiej jak w wystawionym we wrocławskiej operze "Weselu Figara".

"Wesele Figara" we Wrocławiu. Po przedstawieniu wiadomo, dlaczego Aleksandra Kurzak robi błyskawiczną karierę w świecie oraz po kim odziedziczyła talent.

Od razu powiedzmy, że inscenizacja Marka Weissa ani do specjalnie odważnych, ani do nadzwyczaj wyrafinowanych nie należy. O drugim, trzecim i dziesiątym dnie komedii Mozarta i da Pontego napisano już całe tomy, tu tymczasem dostajemy coś na kształt dywagacji o sile pożądania.

Nowa inscenizacja "Wesela Figara" w Operze Wrocławskiej nie jest przełomowa, ale przynajmniej nie wypacza dzieła Mozarta i nie pozostawia niesmaku.
Największą rewelacją premiery jest zdecydowanie fantastycznie grająca orkiestra przygotowana pod czujnym okiem Francesca Bottigliero, który po serii dziecięcych bajek wreszcie dostał szansę poprowadzenia prawdziwego muzycznego fajerwerku i świetnie ją wykorzystał.

Nowa inscenizacja "Wesela Figara" nie zachwyci koneserów dzieła Mozarta. Jest zbyt przewidywalna i tradycyjna. Jednak ci, którzy wybiorą się do Opery Wrocławskiej, by przede wszystkim posłuchać muzyki, nie będą zawiedzeni - dyrygent Francesco Bottigliero dokonał z orkiestrą prawdziwego cudu przemienienia.

Najnowsza inscenizacja tego mozartowskiego arcydzieła dwiema wartościami stoi. Na pierwszym planie należy bez wątpienia postawić poziom wokalny premiery. Na drugim - sprawną reżyserię, która sprawia, że wszystko, co dzieje się na scenie, wynika z tekstu, muzyki i autorskich didaskaliów, a wykonawcy świetnie się bawią perypetiami swoich bohaterów.

Opera przygotowana specjalnie z myślą o najmłodszych odbiorcach… czy bez żadnych konsultacji z nimi? Magiczna opowieść o nietuzinkowej Alicji nie pozwoliła na to, by dorośli chociaż na sześćdziesiąt minut stali się znów dzieckiem, ale była także zbyt słaba, by zaintrygować najmłodszych.

Inscenizację amerykańskiego musicalu w reżyserii Marka Weissa oglądaliśmy w Hali Stulecia po raz kolejny, ale ta wersja sceniczna nie zestarzała się, bo jej siła, tak jak całego utworu Steina, Bocka i Harnicka tkwi w dobrze opowiedzianej historii rodziny i znajomych Tewjego, żydowskiego mleczarza filozofa z Anatewki.

"Otello" nad Odrą. Widzów, którzy mimo przenikliwego chłodu dotrwali do końca plenerowego widowiska Opery Wrocławskiej czekała nagroda: finał okazał się najciekawszy.

Plenerowy "Otello" na gigantycznej scenie w kanałach Odry. Pirotechniczny początek i kameralny finał.

Inscenizacja "Otella" Giuseppe Verdiego nie jest najefektowniejszą z plenerowych superprodukcji Opery Wrocławskiej, ale najbardziej ambitną pod względem artystycznym.

Dokładnie po trzydziestu latach od premiery w Chicago wrocławska publiczność zobaczyła wreszcie "Raj utracony" Krzysztofa Pendereckiego.

"Raj utracony" we Wrocławiu.
Przejmujące, trzymające w napięciu i współczesne widowisko ukazuje wszystkie walory biblijnej opery Krzysztofa Pendereckiego
Premiera w Operze Wrocławskiej to prezent dla kompozytora, który obchodzi 75. urodziny oraz 55-lecie pracy artystycznej. Ważniejsze jest jednak to, że na utwór, z którym przez lata realizatorzy nie umieli sobie poradzić, znalazł wreszcie sposób Waldemar Zawodziński.

Warto było czekać kilka dziesięcioleci na pierwszą realizację scenicznego utworu Krzysztofa Pendereckiego w Operze Wrocławskiej. - To najlepsza inscenizacja "Raju utraconego" ze wszystkich dotychczasowych - ogłosił kompozytor ze sceny chwilę po premierze.

Wrocławska inscenizacja baletu z muzyką Johanna Straussa syna jest nierówna - co prawda spektakl ma ładną choreografię, ale chwilami trudno odgadnąć, co robią na scenie niektóre postaci. Przed premierą (odbyła się 29 marca) Bożena Klimczak, reżyser i choreograf "Kopciuszka" w jednej osobie, opowiadała dokładnie, jaki będzie każdy z bohaterów. W praktyce jednak zabrakło ich dookreślenia a widz, który przed spektaklem nie sięgnął po program, mógł się poczuć zagubiony. Być może naczelnym winowajcą tego galimatiasu jest sam librecista Straussa - Albert Koumann. który bardzo poważnie zaingerował w treść znanej bajki Perraulta.

Najnowsza produkcja Opery Wrocławskiej to połączenie piękna z mądrością. W przestawieniu baletowym historia Kopciuszka przenosi się z królewskich salonów w świat kreatorów mody.

Najnowsza premiera baletowa w Operze Wrocławskiej to przyjemny, relaksujący spektakl z dobrą muzyką Johanna Straussa syna.

Warto wybrać się na dwie jednoaktowe opery, choćby dlatego, żeby przekonać się, że muzyka współczesna z lat 60. nie musi oznaczać pisków, zgrzytów i braku melodii. "Jutro" Tadeusza Bairda to wciąż aktualna opowieść o sile iluzji, a "Kolonia karna" o katach i ofiarach w systemie władzy.

Opera Wrocławska stawia na nową muzykę. Piątkowe premiery dwóch jednoaktówek - "Jutra" Tadeusza Bairda oraz "Kolonii karnej" Joanny Bruzdowicz - zainaugurowały 26. Festiwal "Musica Polonica Nova".

Dwa przejmujące dramaty muzyczne pokazała w piątek Opera Wrocławska. To była mocna inauguracja festiwalu Musica Polonica Nova.

Twórcy dzieł choreograficznych, sięgając po muzykę współczesną, najchętniej wykorzystują gotowe utwory, nieraz już dobrze wypróbowane w obiegu koncertowym. Rzecz to zrozumiała i nie wymagająca osobnego komentarza. Za to prapremiera utworu skomponowanego specjalnie jako balet nie należy w dzisiejszych czasach do wydarzeń częstych. Taki właśnie utwór, stworzony z myślą o balecie, czy może bardziej o teatrze tańca, zaprezentowano ostatnio w Operze Wrocławskiej. Muzykę - na zamówienie tej sceny - napisał Rafał Augustyn, inscenizację i choreografię należy zawdzięczać Ewelinie Sojeckiej. Blisko pięćdziesięciominutowa "akcja choreograficzna" w jednym akcie i dziesięciu scenach jest oparta na wątkach Rękopisu znalezionego w Saragossie Jana Potockiego.

"Czerwony Kapturek" Jiriego Pauera to pierwsza opera specjalnie dla dzieci wystawiona we Wrocławiu.

Najnowsza premiera Opery Wrocławskiej adresowana jest do dzieci - i to tych młodszych, najwyżej siedmioletnich. Została zrealizowana według sprawdzonej reguły, że spektakle dla maluchów trzeba przygotowywać z taką samą sumiennością jak dla dorosłych, tylko... jeszcze lepiej.

Szefowie oper wiedzą, że aby mieć melomana, trzeba go sobie wychować. Po warszawskiej, także Opera Wrocławska zdecydowała się na wystawienie spektaklu dla dzieci. "Czerwony Kapturek" jest zabawny, choć niektórych zaskoczy, że wilk, zamiast babci i wnuczki, pałaszuje tort i okazuje się rockandrollowcem.

Pierwsze wykonanie słynnej opery Giuseppe Verdiego "Rigoletto" odbyło się we Wrocławiu w 1859 r., osiem lat po prapremierze weneckiej. Nie wzbudziło ono wtedy jeszcze tak wielkiego zainteresowania jak w okresie późniejszym ze względu na brak wybitnych wykonawców ról pierwszoplanowych. Następne realizacje wrocławskie związane już były z wybitnymi wykonawcami trzech kluczowych postaci: głównego bohatera, pokracznego błazna książęcego - Rigoletto, jego córki - Gildy, i księcia Mantui. Do tradycji kreowania tych trzech postaci przez wybitnych wykonawców zaliczanych do czołówki światowej nawiązała w swej najnowszej premierze Ewa Michnik, przygotowując nową, oryginalną wersję tego wielkiego dzieła.

Najnowsza realizacja słynnej opery Verdiego to wyraźna deklaracja reżysera wizjonera. W "Rigoletcie" - zdaje się mówić Michał Znaniecki - najważniejsza jest muzyka. Truizm? Niekoniecznie.

Nowa inscenizacja Michała Znanieckiego nie jest może przełomowa, ale znacznie uwspółcześnia słynną operę Giuseppe Verdiego. A dzięki rewelacyjnym solistom główna para bohaterów - błazen Rigoletto i jego córka Gilda - staje się niezwykle wiarygodna.

Dwa spektakle baletowe: "Figle szatana" i "Rękopis", które miały w sobotę premierę w Operze Wrocławskiej, to przede wszystkim popis możliwości kompozytorskich wrocławianina Rafała Augustyna, który w jeden wieczór pokazał, że znakomicie radzi sobie z muzyką w dziewiętnastowiecznym stylu, jak i z całkowicie współczesną.

Wrocławska inscenizacja tego dramatu Musorgskiego wyraża ideę wiecznego przemieszczania i zmienności ludzkiego losu - wyjaśnia reżyser, przenosząc akcję na dworzec kolejowy z wszelkimi jego atrybutami. To tutaj wyraźnie widać, jakie mechanizmy uruchamiają się w człowieku, gdy pragnie władzy i kiedy w końcu ją posiądzie.

„Borys Godunow” we wrocławskiej hali stulecia - współczesna opowieść o nieprzemijającej, despotycznej władzy.

Serce rośnie, gdy się widzi tysiące mieszkańców Wrocławia podążających pieszo, samochodami, tramwajami w jedno miejsce, do Parku Szczytnickiego, bo celem tej pielgrzymki nie jest uroczystość religijna, mecz piłkarskiej reprezentacji ani występ gwiazdy rocka, tylko premiera klasycznej opery.

Scena zajmuje więc około 3 hektarów powierzchni, w tym olbrzymi staw - fontannę. Reżyser, a zarazem scenograf, na środku wody zaprojektował scenę - miejsce potyczek miłosnych. Ale nie byłby sobą, gdyby nie wykorzystał samej wody.

Powstał spektakl, który wabił oko ładnymi strojami i przyjaznym, nasyconym zielenią i fioletem oświetleniem (zwłaszcza początek II aktu). A do tego jeszcze gagi, których Znaniecki nam nie szczędził.

Wrocławski Napój ma wszystko, czego oczekuje się od wielkich widowisk plenerowych: Dulcamara i jego świta przylatują autentycznym balonem, Nemorino śpiewa swoją pierwszą cavatinę, płynąc łódką, a wojskowe namioty i strażnice rozlokowane wokół wodnego zbiornika dopełniają obrazu, którego klimat budują świetnie prowadzone światła i odbijające się w lustrze wody elementy scenografii.

Spektakle w plenerze stały się modne w Europie. Ale tak pomysłowej inscenizacji jak Napój miłosny Donizettiego zrealizowany na stawie we wrocławskim parku może nam pozazdrościć wiele zagranicznych teatrów.

Woda stała się naturalną sceną po wielokroć wykorzystywaną (nawet i balet tańczył w wodzie) oraz zwierciadłem mieniącym się barwami odbitych świateł.

Zadowoli miłośnika opery - wszak obsadę stanowią soliści, których na co dzień słucha się na najlepszych scenach świata, ale spodoba się i temu, kto w operze bywa od wielkiego święta. Napój miłosny polecam każdemu. Ten zwrot jest nieco wyświechtany, ale tu pasuje: Proszę Państwa, to będzie niezapomniany wieczór.

Napój miłosny Donizettiego to najlepiej wyreżyserowana (i najinteligentniejsza) z dotychczasowych superprodukcji Opery Wrocławskiej.

Są dzieła wielkiej literatury muzycznej, które przyciągają rzesze słuchaczy i stanowią tzw. żelazny repertuar orkiestr filharmonicznych czy oper. Niewątpliwie Carmen Georgesa Bizeta do takich należy.

Opera Wrocławska w tym dniu stała się teatrem o najwyższej randze międzynarodowej.

Genialna muzyka do niezrozumiałego libretta: tak odbierano zawsze Króla Rogera Szymanowskiego. Interpretacja Mariusza Trelińskiego w Operze Wrocławskiej całkiem tę perspektywę zmienia.

Nie stawia kropki na końcu reżyser tej wysmakowanej intelektualnie i estetycznie inscenizacji. Pozostawia rzecz otwartą, ale tak już jest w dramatach o dążeniu. Treliński opowiedział przypowieść filozoficzną, którą widz sam musi odczytać po swojemu.

Mariusz Treliński po raz drugi zmierzył się z "Królem Rogerem" Karola Szymanowskiego, tym razem we Wrocławiu. Powstał fascynujący spektakl na miarę najlepszych scen operowych.

Dawno już żadna z wrocławskich premier nie budziła takiego zainteresowania jak piątkowa premiera Króla Rogera K. Szymanowskiego pod batutą Ewy Michnik. Najnowsza inscenizacja tej interesującej opery jest dziełem tego samego zespołu, który w 2000 roku zrealizował ją w Operze Narodowej w Warszawie.

Bożena Klimczak, autorka tej inscenizacji, tę szczątkową, złożoną z niezwiązanych ze sobą epizodów historyjkę opowiedziała z dramaturgicznym wyczuciem, eksponując senną umowność zdarzeń.