Rzecz dzieje się na balu karnawałowym w Operze, a głównymi bohaterami są młodzi zakochani, piękna i zazdrosna diablica, sympatyczny choć cokolwiek senny wodzirej i fertyczna stara panna, bez której fabuła z pewnością nie dobiegłaby do szczęśliwego końca. Historia jest prościutka - w sam raz na tyle, by pozwolić tancerzom zdrowo się wytańczyć, a teatrowi - ukazać coś ze swej nieuchwytnej magii.

Autorami oryginalnej trzyaktowej wersji byli dwaj polscy twórcy: sławny już wówczas Stanisław Moniuszko i młodszy odeń o 12 lat skrzypek, dyrygent, a przede wszystkim świetny, najzupełniej niesłusznie zapomniany kompozytor Adam Münchheimer. "Figle szatana" były jednym z największych przebojów repertuaru Teatru Wielkiego w Warszawie od swej premiery w 1870 r. po sam koniec XIX wieku.

Niestety, pierwotna partytura całości zaginęła. Na podstawie zachowanych fragmentów i szkiców Rafał Augustyn sporządził - przestawiając, instrumentując i dodając własną stylizowaną muzykę -  zupełnie nową wersję do scenariusza Janiny Pudełek, którą w roku 1988 wystawił (w choreografii Witolda Grucy) i przez kilka sezonów grał ten sam warszawski Teatr Wielki.  Nikt wówczas nie poznał, które fragmenty wyszły spod czyjego pióra, bo realizatorzy dotrzymali tajemnicy - dotrzymujemy i my!