Opera Don Quichotte Jules'a Masseneta (1842-1912), dzieło skomponowane do libretta Henriego Caina i wystawione po raz pierwszy w 1910 r. w Opéra de Monte-Carlo, stanowi jeden z wyrazistych przykładów przeniesienia wątku literackiego w krąg teatru muzycznego. Kompozytor wraz z librecistą w swojej komedii heroicznej, tylko pośrednio odnosi się do znanej powieści Miguela de Cervantesa. Henri Cain stworzył tekst na podstawie innej sztuki zatytułowanej - Le Chevalier de la Longue Figure (Rycerz o smętnym obliczu) z 1904 r. Pięcioaktowe dzieło w swojej formie wpisuje się w tradycje francuskiej grand opery.
Don Quichotte w reżyserii Marka Wiessa-Grzesińskiego nie jest komedią, lecz poważną refleksją nad stanem dzisiejszego świata. Akcja opery zostaje osadzona w czasach współczesnych, co ukazuje ponadczasowe przesłanie dzieła. Reżyser zaznacza, że: "sama opera Masseneta ma niewiele wspólnego z literackim pierwowzorem Cervantesa, oryginalna powieść jest ironiczna, groteskowa, szydercza. Natomiast libretto operowe idzie w inną stronę i nie można zapominać, że jest to przede wszystkim muzyka francuska, czyli opera o miłości, i to miłości rozpaczliwej". Marek Weiss-Grzesiński dodaje, że nie będzie to inscenizacja kurczowo trzymająca się czasów, w których powstała, ale będzie to żywa opowieść, oddziałująca na dzisiejszego odbiorcę. Weiss-Grzesiński zaznacza: "Teatr to nie muzeum ani kino z rekonstrukcją. Teatr musi być współczesny, inaczej ja mu nie wierzę. Najważniejsza jest prawda spotkania: widz-aktor, a sam teatr jest od przeżywania".
