Sen nocy letniej to jedna z najzabawniejszych i najbardziej wyrafinowanych sztuk Williama Shakespeare’a poświęconych zgłębianiu natury uczuć. Jest to komedia pomyłek osnuta na motywach antycznych, utrzymanych w klimacie baśni poetyckiej. William Shakespeare napisał tę sztukę pod koniec XVI wieku. Jego kunszt pisarski objawia się w umiejętnym łączeniu światów, w pomieszaniu realizmu z poetyką i magią, w zabawie konwencją. W 1826 roku, w wieku 17 lat, Felix Mendelssohn-Bartholdy zainspirowany dziełem skomponował uwerturę koncertową Ein Sommernachtstraum (op. 21; MWV P 3), a w latach następnych dopisał kolejne części. XIX-wieczny znawca muzyki, twórca encyklopedii muzycznej – George Grove – niebezpodstawnie uznał Sen nocy letniej Mendelssohna za „największy fenomen wcześnie osiągniętej dojrzałości, jaki kiedykolwiek zdarzył się w muzyce – a prawdopodobnie w sztuce w ogóle”. Partytura zachwyca śpiewnością melodii, wyrafinowanymi tematami, wyjątkową romantyczną nastrojowością oraz oryginalnymi rozwiązaniami harmonicznymi i kolorystycznymi. Warto dodać, że słynny Marsz weselny z tej kompozycji stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów muzycznych.
Obecna inscenizacja jest własną, oryginalną adaptacją dramatu Shakespear’a Anny Hop. Warto zaznaczyć, że choreografka stworzyła również własną koncepcję muzyczną spektaklu, na którą, oprócz programowej muzyki do Snu (op. 61), składają się inne utwory Felixa Mendelssohna, a także jedna współczesna kompozycja oraz aranżacja orkiestrowa autorstwa Pawła Stuczyńskiego.
