Niemieckie Requiem (Ein Deutsches Requiem) op. 45 zajmuje szczególne miejsce w twórczym dorobku Johannesa Brahmsa (1833-1897). Utwór powstawał w latach 1857-1868. Jest przeznaczone na wielką orkiestrę symfoniczną, chór mieszany oraz solistów – sopran i baryton.
Kompozytor, nadając tytuł, nawiązał do katolickiej mszy żałobnej requiem, jednak od strony formalnej dzieło ma niewiele z nią wspólnego. Podstawę tekstową stanowią tu wybrane fragmenty Pisma Świętego (w niemieckim tłumaczeniu Marcina Lutra). Prawykonanie utworu w sześcioczęściowej formie odbyło się w Wielki Piątek 1868 roku w Bremie. Później, za namową Eduarda Marxsena, Brahms dopisał jeszcze jedną (siódmą) część – z solową partią sopranową, stanowiącą obecnie piąte ogniwo dzieła. W takim kształcie Niemieckie Requiem zabrzmiało po raz pierwszy 18 lutego 1869 roku w Lipsku. Zaraz po prawykonaniu utwór okrzyknięto dziełem narodowym, a liczne wykonania w Europie przyniosły kompozytorowi międzynarodową sławę. Johannes Brahms w ramach tradycyjnego języka muzycznego, poprzez dobór tekstów i niezwykłą kompozytorską ekspresję stworzył dzieło o ogromnym ładunku emocjonalnym, będące „sumą najpiękniejszych, najbardziej humanistycznych pierwiastków sztuki niemieckiej”.
Części dzieła:
I Selig sind, die da Leid tragen / Błogosławieni, którzy się smucą (Ewangelia wg św. Mateusza 5:4, Księga Psalmów 126:5–6)
II Denn alles Fleisch, es ist wie Gras / Ponieważ wszelkie ciało jest jako trawa (1 List św. Piotra 1:24; List św. Jakuba 5:7; 1 List św. Piotra 1:25; Proroctwo Izajasza 35:10)
III Herr, lehre doch mich / O Panie, pozwól mi poznać (Księga Psalmów 39:5–8; Księga Mądrości 3:1)
IV Wie lieblich sind deine Wohnungen / Jak miłe są przybytki Twoje, Panie (Księga Psalmów 84:2, 3, 5)
V Ihr habt nun Traurigkeit / Teraz się wprawdzie smucicie (Ewangelia wg św. Jana 16:22; Księga Syracha 51:27; Księga Izajasza 66:13)
VI Denn wir haben hie keine bleibende Statt / Albowiem nie mamy tu miasta trwającego (List do Hebrajczyków 13:14; 1 List do Koryntian 15:51–55, 54–55; Apokalipsa 4:11)
VII Selig sind die Toten / Błogosławieni są, którzy w Panu umierają (Apokalipsa 14:13)
